wtorek, 16 lutego 2010

Kair - miasto tysiąca minaretów

Kair, nie bez powodu, nazywany jest miastem tysiąca minaretów. Strzeliste minarety górują nad całym miastem, a najstarsze i najpiękniejsze znajdują się w samym sercu islamskiego Kairu. Meczety budowane są blisko siebie, aby każdy muzułmanin zawsze był w zasięgu dochodzącego z minaretów nawoływania na modlitwę.



Egipt został zajęty przez Arabów w 640 roku. Wielu mieszkańców tego kraju szybko stało się gorliwymi wyznawcami nowej wiary, a Kair zyskał przydomek miasta tysiąca minaretów.



Minarety, z których większość stanowią zgrabne i smukłe iglice dekorowane gzymsami i balustradami, górują nad całym Kairem.

Słowo meczet oznacza dowolny budynek, w którym oddaje się cześć Allahowi, niezależnie od jego architektury. Z czasem jednak minarety stały się podstawową częścią meczetów, z których muezini pięć razy dziennie nawołują do modlitwy. Dawniej muezini za każdym razem wspinali się na minarety. Obecnie na minaretach umieszczone są głośniki, a wezwanie do modlitwy coraz częściej odtwarzane jest „z taśmy”.



Muzułmanie stanowią blisko 90 proc. mieszkańców Egiptu. Widok modlących się lub czytających Koran przed sklepami, na ulicach, czy nawet w budkach strażniczych jest w Kairze rzeczą najzupełniej naturalną.



W upalne dni grube mury meczetów przynoszą ukojenie i pozwalają na konteplację lub odpoczynek.

 Stare meczety kryją też swoje tajemnice.



Kairskie meczety, często noszą imię sułtana dla którego zostały wybudowane. Tak jak faraonowie, którzy wznosili piramidy dla zapewnienia sobie życia wiecznego, tak średniowieczni sułtanowie budowali ogromne i kosztowne zespoły grobowe, które oprócz nakrytego kopułą mauzoleum obejmowały właśnie meczet i madrasę (szkołę koraniczną).



Najważniejszą częścią każdego meczetu jest mihrab – wnęka wskazująca kierunek Mekki – najświętszego miejsca islamu. Każdy muzułmanin w czasie modliwy musi być skierowany twarzą w tym kierunku. Wzór na dywanie dodatkowo podkreśla kierunek modlitwy oraz wyznacza przestrzeń dla każdego z modlących się.

Integralną częścią wielu meczetów jest jest fontanna, w której wierni dokonują obowiązkowego obmycia się (oblucji) przed każdą modlitwą.



Meczety zdobione są motywami roślinnymi, geometrycznymi lub kaligrafowanymi inskrypcjami z Koranu. Wykorzystywanie wizerunków ludzkich lub zwierzęcych jest zabronione, aby nie prowadziło do bałwochwalstwa.



Meczet sułtana Ibn Toulouna, zbudowany w 879 roku, jest najstarszym zachowanym meczetem w Kairze. W czasach, kiedy w Polsce nikt nie marzył nawet o budowaniu z kamienia, Ibn Toloun wybudował z cegły mułowej meczet o powierzchni 3 hektarów, aby pomieścić całą męską część populacji dzielnicy na piątkową modlitwę. Charakterystyczny minaret z biegnącymi spiralnie zewnętrznymi schodami jest znakiem rozpoznawczym tego meczetu.



Wnętrze meczetu Al Ghouriego. Budynki wznoszone w latach 1250-1517, za panowania sułtanów mameluckich, reprezentują szczytowy okres sztuki islamu w Egipcie. Powtarzające się elementy i pasy ułożone na przemian czarnego (lub czasami czerwonego) i białego marmuru, oprócz funkcji dekoracyjnych, miały pomóc w skupieniu się na modlitwie.

Serce islamskiego Kairu. Po prawej stronie znajduje się strzelisty minaret meczetu Husajna – najświętszego miejsca w Kairze, w którym zgodnie z powszechnym przekonaniem spoczywa głowa al Husajna – wnuka proroka Mahometa. Po lewej stronie widoczne są minarety meczetu Al Azhar (w tym charakerystyczny podwójny minaret) – założonej w 970 roku najważniejszej koranicznej sunnickiej szkoły na Bliskim Wschodzie, do której na nauki przyjeżdżają muzułmanie z całego świata.



Wąskie uliczki starego Kaiu, wpisanego na listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego UNESCO, tętnią życiem, a turyści mieszają się z tradycyjnie ubranymi mieszkańcami.



Nad miastem góruje Cytadela z wybudowanym w stylu tureckim mecztem Muhammada Alego . W cieniu meczetów toczy się normalne życie – letnie wieczory i noce Kairczycy spędzają w parkach lub nad Nilem.



W samym centrum islamskiego Kairu mieszkańcy hodują na dachach owce, kozy i ptaki.



W czasie Ramadanu – świętego miesiąca islamu – wybrane meczety dekorowane są migającymi sznurami świetlnymi. Tuż po zmierzchu można zasiąść do iftaru: posiłku przełamującego całodzienny post.



Każdy dorosły muzułmanin powinien pięć razy codziennie odbyć rytualną modlitwę. Pierwszą przed wschodem słońca (fadżr), w południe (zuhr), po południu (asr), po zachodzie Słońca (maghrib) i wieczorem (isza'a).



Kiedy tylko słońce zniknie za horyzontem odzywają się nawoływania muezinów do czwartej modlitwy. „Allahu akbar” – jak potężna pieśń płynie z tysiąca minaretów przez cały Kair.

* * *
Zobacz także pozostałe galerie zdjęć:
Gdy fanoose rozświetla mrok, czyli Ramadan w Kairze
Wielbłądy po horyzont
Nil - rzeka życia
Pustynia niejedno ma imię. Oblicza Sahary

3 komentarze:

Magnolia pisze...

Aniu jak zwykle piekne zdjecia!
Co do modlitwy z tasmy to musze zaprotestowac,bo w Ismailii nic podobnego nie ma miejsca,choc czasem wolalabym posluchac takiegoz tasmy niz na zywo :P

Ewa pisze...

Cześć! Nie mogłam nie wyróżnić Twojego bloga w tej łańcuszkowej zabawie :) http://www.dalekoniedaleko.pl/kreativ-blogger-cd/ Pozdrawiam ciepło!

Omis pisze...

Byłem w Kairze i napiszę, że to miasto jakoś mnie nie urzekło a w dodatku ludzie są jacyś dziwni tacy wrogo nastawieni i fałszywi...